Wat wil er geleefd worden?
Vandaag is dat verdriet. Verdriet om het verlies van mijn nichtje. Zo jong nog en nu al weg van deze aarde.
Vandaag voel ik rauw verdriet, om dit verlies én het verlies van alles wat me lief was en niet kon blijven.
Vaak wordt dit verdriet weggestopt en voor veel mensen is dit verdriet lastig te omarmen.
Ze moeten sterk zijn, ze mogen niet verdrietig zijn, dat zou een teken van zwakte zijn.
Mensen deinzen terug voor verdriet. In de eerste plaats in zichzelf en uiteindelijk voor het verdriet van hun medemensen.
In de yoga en de yoga-tijdschriften heerst tegenwoordig het ‘happiness-syndroom’. Je móét gelukkig zijn, blij, stralend. Alsof het leven alleen maar één grote blije gebeurtenis is.
Als kind raakte ik volkomen in de war van deze vreemde dubbele boodschap.
Tegenwoordig kijk ik er met compassie naar. Al die mensen, die krampachtig gelukkig en blij proberen te zijn.
Ik voel hun onderliggende pijn, hun opgekropte tranen. De gemaakte glimlach. De verwrongen klank in hun stem.
De onechtheid.
Het maakt het leven, leven.
Het leven heeft af en toe momenten van rauwe pijn en verdriet.
Dat maakt het leven LEVEN.
Tot diep in je vezels het leven ervaren met alles wat er is.
‘Das eigen kracht’
Met dank aan Noche ‘de meester van het verdriet’ uit ‘De weg van het paard’ van Linda Kohanov
