In de diepste donkerte van de aarde woont een stilte, die zo prachtig is, zo rijk, zo weldadig.
Je ontmoet haar in deze tijd van inkeer.
Ze geeft je haar rust; ze deelt haar rijkdom met iedereen.
Haar ontmoeten is heilig en vult je met ontzag voor haar kostbare geschenk.
Die diepe, warme, alles voedende, weldadige stilte, die in de samenleving zo makkelijk overstemd wordt
door geluid, beeld, door steeds weer het volgende en het volgende ding dat je aandacht opeist.

Stilte, die schaars is, niet zo bekend, niet zo populair en soms zelfs een tikje angstig maakt.
Als je haar leert kennen is ze alles behalve dat. Ze biedt geborgenheid, veiligheid, warmte, een liefdevolle zachtheid,
die je omarmt en koestert tot al je onrust smelt.
Vanzelf.
Je hoeft er niets voor te doen.
Alles komt tot rust in deze stilte en je voelt verbinding, diep van binnen.

Adem stilte in.
Adem stilte uit.
Geniet van de stilte.
Eigen kracht is soms stil, heeeeeeeel stil.