Je zou het niet zeggen, maar het einde van de winter nadert. Over 2 dagen is de lente equinox. Het punt waar dag en nacht even lang zijn. Een evenwicht op de hele aarde.

Voor het zover is, mag je terugblikken op een pittige winter, vol confrontaties met verborgen stukken in jezelf, die zomaar opeens naar boven kwamen.

Voor de één speelde dat meer, dan voor de ander.

 

Nu is het de kunst om los te laten en te kijken waar je staat. Zonder alles wat gebeurd is, was je niet, wie en wat je nu bent.

 

De naderende lente brengt nieuwe impulsen, nieuwe ideeën. Een stroom van vernieuwing, stuwt je voorwaarts. Je hart laat zich horen, maar durf je al te luisteren….en…..durf je al te volgen?

 

Zo mooi, hoe iedere lente weer fris groen en allerlei kleuren bloemen aan ons toont. Hoe kaal en koud de winter ook is geweest, er is altijd weer vernieuwing, groei en bloei.

 

Wellicht kun je een moment van stilte nemen en voelen wat er nu werkelijk losgelaten  wil en kan worden, om ruimte te maken voor nog meer jezelf zijn, nog meer je hart volgen.

 

Het zou zomaar kunnen, dat deze laatste winterdagen zwaar aanvoelen, maar de lente komt echt.

 

Adem in

Adem uit