Vanavond heb ik een deur achter me dicht gedaan.
Deze deur is van een prachtige villa. Een villa, die ruim een jaar een hele fijne plek was om yogales te geven.
Het voelt een beetje weemoedig van binnen.
Soms laat je iets moois achter je, omdat je hart je roept naar iets dat voelt als een puzzelstukje op haar plek.
Zelfs als het nog niet helder is, hoe het allemaal verder zal gaan.
Ergens diep van binnen huist iets oneindig wijs en wetend.
Vanavond is er een diepe stilte en een grote leegte.
Dat gevoel is kostbaar.
Leegte is één van de minst populaire gevoelens.
Als je eens wist, hoe waardevol leegte is.