Op een dag realiseer je je, dat er niets en niemand is om je aan vast te houden.
De laatste strohalm is geknapt.
Als je goed kijkt, was die strohalm eigenlijk helemaal geen houvast.
Het gaf de illusie van houvast.
Er was in feite geen reden om je überhaupt vast te houden.
Die behoefte was er ooit, maar al groeiend in je leven leer je steeds meer om echt op je eigen benen te staan.
De ogenschijnlijke tegenslagen moedigen je aan om te ervaren, dat je in feite allang staat.
Soms besef je dat niet.
Als het er op aan komt in je leven, sta je er altijd alleen voor.
Het is namelijk jouw leven.
Jouw ervaren van je eigen kracht en waardigheid.
Als een ogenschijnlijke ‘veiligheid’ plotseling wegvalt, ontmoet je die eigen kracht.
Want je staande houden op de benen of energie van een ander kan niet eeuwig voortduren.
Het geeft je op den duur ook geen bevrediging, je wordt er niet ‘gelukkig’ van.
Het holt je uit en maakt je moe.
Het leven heeft het beste met je voor en zal je altijd uitdagen om met grote sprongen of kleine baby stapjes te vertrouwen op de prachtige kracht binnenin.
In de diepste donkerte van jezelf ontmoet je het mooiste dat je hebt.
Je Liefde.
Datgene dat jij naar de wereld brengt op jouw unieke manier.
Adem je schoonheid lieve schat.
Je bent prachtig.