De overgang naar het winterseizoen gaat gepaard met meer donker.
Op de één of andere manier wordt het donker niet zo gewaardeerd. En dat terwijl het zo’n geweldige creatieve kracht is.

Alles in de natuur trekt zich langzaam terug naar binnen. Dat wat niet meer nodig is, wordt losgelaten in een prachtig kleurig afscheid.
Alles verloopt in een eigen ritme en er wordt de tijd genomen.
Er komt tijd voor bezinning. Er komt ruimte om de zomerse groei te verteren en de voeding op te nemen.
Dat wat ervaren is, kan tot bruikbare voeding dienen voor het komende voorjaar.

Prachtig, hoe ieder jaar deze cyclus zich herhaalt en nooit verveeld.

Het donker is net als de baarmoeder, waar een nieuw leven zich ontwikkelt. Een tijdlang ‘onzichtbaar’ voor de buiten wereld.
Maar binnenin volop in beweging. Een enorm creatieproces voltrekt zich, dat alle tijd en ruimte neemt.
Dat zich niets aan trekt van gedachten en meningen over de duur én de mate van de groei.
Pas als het echt helemaal klaar is, zet de weg naar buiten in en wordt zichtbaar, wat zich in het donker gevormd heeft.

Soms zijn we het geduld een beetje kwijt voor een natuurlijk groeiproces en denken we het donker niet nodig te hebben.
Toch raken we op den duur uit balans, als we het donker en het natuurlijke ritme willen overslaan en gaan voor instant oplossingen.

Je kunt het voelen in je lijf. Het gaat zeuren, soms pijn doen. Het herinnert je er voorzichtig aan, dat je gas terug mag nemen en de tijd om het donker te omarmen is aangebroken.
In het donker groeien nieuwe hartenwensen op de compost van de afgelopen zomer.

Het leven is steeds in verandering en het is een hele kunst om mee te bewegen.
Neem je tijd om de overgang van licht naar donker; van zomer naar winter in te gaan.

Het hoeft niet op 1 dag.

Dat is eigen kracht.