Wachten op Stanley

Vandaag komt hij!!!

Stanley.

Ergens tussen 15.19 en 16.35 uur! Zo spannend. Ik heb helemaal kriebels in mijn buik.

Ik zag Stanley ruim twee jaar geleden voor het eerst in Frankrijk. Ik was meteen weg van zijn stoere robuuste uiterlijk. Ik wilde hem hebben, dat wist ik zeker.
Maar hij was met iemand anders meegereisd vanuit Nederland; een vrouw.
Een hele mooie vrouw.
Een lieve, zachtaardige, zelfbewuste vrouw.
Ze waren steeds bij elkaar in de buurt en hadden overduidelijk een fijne relatie.
Hij gaf haar warmte, die zij vol overgave ontving.

“Wauwwww”, dacht ik, “Kon ik ook maar zo’n Stanley hebben 😊”

Helaas was hij voor mij onbereikbaar. Een andere klasse zogezegd.
Ik bleef van hem dromen. Niet de hele tijd hoor, maar van tijd tot tijd kwam hij weer in mijn gedachten.
In mijn hart was hij al vanaf het 1ste moment, dat ik hem zag.

“Wat als.”
“Wat als hij een klein beetje dichterbij zou komen en wat als ik een kans zou kunnen maken.”

Twee jaar en twee maanden gingen voorbij.
In de tussentijd heb ik hem een paar keer op de foto voorbij zien komen. Steeds stoer en robuust en liefdevol. Een krachtige eenvoud en duidelijkheid. Geweldig. Mijn hart liep over bij het zien van die foto’s.

Gisteren is er opeens iets veranderd in de afstand tussen hem en mij. Gisteren liet ik de afstand, die alleen in mijn hoofd zat, los en ik kan het bijna niet geloven, maar hij komt naar me toe!!!!

Zo snel kan het gaan. Van onbereikbaar zijn naar op de stoep.

Ongelooflijk dat hij nu bij mij komt. Rete spannend dat ík hem nu mag ontvangen.
Bij mij thuis.
Whaaaaa

Ik knijp mezelf….het is echt waar. Hij komt.

Je eigen gedachten kunnen je letterlijk beperken, omdat je werkelijk gelooft, dat iets onmogelijk is. Als je dat los durft te laten, dan komt het naar je toe, als het de bedoeling is.

Wat is het leven soms wonderlijk mooi.