Toen ik een jaar of drie was, mocht ik zaadjes planten in de tuin.

Ik kreeg instructies mee: eerst een kuiltje graven, het zaadje erin en dan de aarde er weer op.

De zaadjes zagen er heel dicht uit en ik vroeg me af hoe daar een plantje uit kon komen.

Maar ik volgde de instructies en zat tevreden bij mijn pas geplante zaadjes.

En nu?

Ik vroeg aan mijn moeder wat ik nu moest doen.

“Nu moet je heeeeeeeeeeeel lang wachten.”

Ok.

Ik wachtte.

Heeeeeeeeeeeeeeel lang.

Echt heeeeeeeeeeeeeeel lang.

Zeker wel een kwartier 😉

Maar…er gebeurde niets. Er kwam geen plantje.

Nou, dacht ik, dan ga ik wel even kijken wat er aan de hand is.

Ik groef de zaadjes weer uit om te kijken of er iets gebeurd was en was erg teleurgesteld, dat de zaadjes heerlijk lagen te niksen in de aarde.

“Ze doen het niet”, was mijn eindconclusie en ik heb er niet meer naar omgekeken.

 

Soms zijn we zo ongeduldig als een kind en vergeten we, dat er in alles een opbouw is, waarvan een deel niet zichtbaar is.

Zoals het zaadje, dat eerst wortels moet krijgen, het plantje dat door de harde schil moet boren en de veilige omgeving verlaten om door de donkere aarde op weg te gaan naar het licht van de buitenwereld.

Zo werken de aardse wetten.

 

We hebben tegenwoordig nog weinig geduld om al die fasen rustig te doorleven. Alles moet snel en dynamisch. Het moet leuk zijn en snel resultaat opleveren.

 

Als ik yoga oefeningen geef, worden deze met aandacht opgebouwd. Iedere fase in deze opbouw is belangrijk en waardevol.

Ik zie mensen vaak beginnen met de eindpositie en daar vervolgens niet erg blij van worden.

Hun energie is ongegrond en stroomt niet.

Als ik ze vraag om de oefening rustig en met aandacht op te bouwen, zie ik hun energie stromen en die mooie innerlijke glimlach op hun gezicht verschijnen.

 

‘Das Eigen Kracht’